درد عشقی کشیده ام که مپرس               زهر هجری کشیده ام که مپرس

گشته ام در جهان و آخر کـــــــــار                دلبری برگزیده ام کــــــه مپرس

آنچنان در هـــــــــوای خاک درش                می رود آب دیده ام کـــه مپرس

من بگــوش خود از دهانش دوش                سخنانی شنیده ام کـــــه مپرس

سوی من لب چه میگزی کـه مگو                 لب لعلی کشیده ام کـــه مپرس

 بی تو در کلبه ی گـــدایی خویش                 رنج هایی کشیده ام کــه مپرس

همچو حافظ غریب در  ره عشق

به مقــامی رسیده ام که مپرس

بیا این بار ازسر درخت

بلوط تا کناربرکه ی مروارید

مسابقه بدهیم

می دانم بازهم برنده تویی

واین من تنها . . .

فقط برای رسیدن تو به نقطه ی اوج

سنگ جلوی پایم را بهانه می کنم

و کنار سرو بلندقامت به زمین می خورم

اگر می دانستی که به خاطر توست که زمین خورده ام

آیا باز به رفتن ادامه می دادی؟؟؟

یا توهم سنگ جلوی پایت را بهانه می کردی . . .

عجيب درد ميکشد دلم ...درد ، که هيچکس نمي کشد

تو رفته اي و بي تو اشک ، پاي پس نمي کشد

بکش به روي صورتم ، به خارهاي ناخنت

که عشق مرده بين ما... ببين ،نفس نمي کشد !

بگذر ز من ای آشنا ، چون از تو من دیگر گذشتم

دیگر تو هم بیگانه شو چون دیگران با سرگذشتم

می خواهم عشقت در دل بمیرد

می خواهم تا دیگر در سر یادت پایان گیرد

هر عشقی می میرد ، خاموشی می گیرد ، عشق تو نمی میرد

باور کن بعد از تو ، دیگری در قلبم جایت را نمی گیرد

من امشب مثل هر شب دیر می میرم

همیشه با کمی تاخیر می میرم

نمی شد دل برید از باغ چشمانت

شدم بس با غمت درگیر ، می میرم

دو بیتی در دو بیتی اشک خواهم ریخت

به نام حضرت تبخیر می میرم

پرم از اضطراب و وحشت و مرداب

و زیر بهمن تقدیر می میرم

کسی مشق نگاهم را پر از خط کرد

تهی از ذوق و از تصویر می میرم

« اسماعیل سلیمانی مقدم »

دلا نزد کسی بنشین ، که او از دل خبر دارد

و زیر آن درختی رو ، که او گل های تر دارد

نه هر کلکی شکر دارد ، نه هر زیری زبر دارد

نه هر چشمی نظر دارد،نه هر بحری گوهر دارد

سنت شکست ، غزلم عاشقانه نیست

دیگر هوای هیچ کسی توی خانه نیست

راحت کنار دست خودم چرت می زنم

این روزها که حال و هوا شاعرانه نیست

ور می روم به رادیوی کوچک دو موج

غیر از «تویی الهه ی نازم» ترانه نیست

پا می شوم و توی زمان راه می روم

من فکر می کنم که مقصر زمانه نیست

می ایستم کنار خودم چند سال پیش

دیگر از آن گذشته ی زیبا نشانه نیست

دیگر از آن گذشته که سنت نمی شکست

سنت شکست غزلم عاشقانه نیست

«حسن فرهادی»

من همون جزیره بودم ، خاکی و صمیمی و گرم

واسه عشقبازی موجا ، قامتم یه بستر نرم

یه عزیز دردونه بودم ، پیش چشم خیس موجا

یه نگین سبز خالص ، روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی ، توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی رو ، تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت ، دلم انگار زیر و رو شد

برای داشتن عشقت ، همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار ، نفسم برید تو سینه

ابر و باد و دریا گفتن ، حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم ، بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد ، از من و دلم گذشتی

رفتی با قایق عشقت ، سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم ، چشم به راهت لب دریا

دیگه رو خاک وجودم ، نه گلی هست ، نه درختی

لحظه های بی تو بودن می گذره ، اما به سختی

دل تنها و غریبم داره ، این گوشه می میره

ولی حتی وقت مردن ، باز سراغتو می گیره

می رسه روزی که دیگه ، قعر دریا می شه خونه م

اما تو دریای عشقت ، باز یه گوشه ای می مونم

حتما برایت اتفاق افتاده گاهی

گاهی که دلتنگی و در بین دو راهی

چیزی شبیه شعر می آید سراغت

چیزی شبیه یک غم شیرین و واهی

هی شادی و غمگینی و از فرط اندوه

در خود فرو می ریزی و با هر نگاهی

می پاشی از هم مثل یک گلدان خالی

دلتنگی و در جستجوی سر پناهی

با اینکه می دانی اگر شعری بگویی

شاید کمی از غصه هایت را بکاهی

اما نمی دانی چرا حرفی نداری

از فرط دلتنگی و از بی تکیه گاهی

در گوشه ای از خانه با اشعار حافظ

پر می کنی تنهایی ات را گاه گاهی

تو شاعری پس سعی کن مانند سابق

در لحظه های خستگی و بی پناهی

با غصه هایت سر کنی تا می توانی

با غصه هایت سر کنی وقتی بخواهی

«مریم سقلاطونی»

بگو که گل نفرستد کسی به بالینم

که عطر یاد تو پر کرده آشیانه ی من

تو چلچلراغ سعادت ، فروز بخت منی

بجای ماه ، تو پرتو فشان به خانه ی من

به شوق روی تو من زنده ام خدا داند

برای زیستن اینک تویی بهانه ی من

***

بزن بارون بزن خیسم کن آبم کن ترم کن

کمک کن تا ز بارون، من غریبم، پرپرم کن

بزن آتیش بجونم، شعله کن، خاکسترم کن

بذار سر روی شونم، سایتو تاج سرم کن

شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم

خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

خداحافظ و این یعنی در اندوه تو می میرم  

در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم

و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟

چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟

تو ای همپای شب های غزل خوانی خداحافظ

خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی

خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم؟؟!

خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی

ای بس که هزار پشت تا شد ، افتاد

بر بستر بادها رها شد ، افتاد

مغرور نشو ، که زیر چتر پاییز

هر برگ که حس کرد طلا شد افتاد

 

نگذار دهان سنگ ها باز شود

با دست تو قفل ننگ ها باز شود

آهوی خیابانی من ! پلک نزن

شاید قفس پلنگ ها باز شود

 

تا اینکه به آشیانه ات سر بزنم

می خواسته ای به سیم آخر بزنم

من دوره ی پرواز را ندیدم ، اما

گاهی بلدم که خوب پرپر بزنم

 

اصلا تو به من نمی رسی تا هرگز

آنگونه که من با تو ، تو اما هرگز

با اینکه به هم نمی رسند عقربه ها

خالی نکنند پشت هم را هرگز

 

چون اسلحه ی به حالت شلیکم

لطفی بکن ، این قدر نکن تحریکم

من خاطره ی خوشی ندارم از عشق

یک تیشه به فرهاد شدن نزدیکم

 

 

« محمد رضا مختارنژاد »

دوباره در دلم افتاد،یک : هوای خودت

و دو : شروع نفس گیر بی هوای خودت

و سه : به جای غمی لاعلاج و بی معنی

چهار رکعت از این نافله فدای خودت

 خودم را که ورق زدم                                         به اینجا رسیدم

     به آخر چشم هایم که نوشته بود:                 مردی با اسب می آید

             حال سال هاست                                       کلاس اول دلم را تمام کردم

و هزار بار مشق خویش را خط زده ام

  و چشم به جاده .......که مردی با اسب می آید .....